LA BARCA SOLA… di Maria Antonietta Calcina
La Barca Sola
N’t. sta sera v.stita d.luc
staggh a s.ntì la voc d.l mar
e guard la barca tua sola
lasata malì su la riva
mentr gioga sa l’ onda
ricamanta d’ schiuma.
La vela s’è rotta, e la ret marcita
t’ pensa ogni sera
tra la luce antiga d.l far
ch. spand ‘l ragg sua
là in mezz al mar.
Ma tu p.scator mia car
nun sarai più su sta riva
tra la rena durata
sa la front sudata
dal tropp lavor
e la faccia cotta dal sol!
Mentr’ t’ pens
la luna ricama sul ciel
‘l nom d’ na barca
lasata sul mol
ch’ aspetta l’ carezz
d.l man incalit
d.l padron p.scator!
In questa sera vestita di luce/ ascolto la voce del mare/ e guardo la
barca tua vuota/ lasciata a riva/ mentre gioca con l’ onda/ ricamata di
schiuma./ La vela s’è rotta/ e la rete marcita/ ti pensa ogni sera/ tra la
luce antica del faro/ che spande il suo raggio/ là , in mezzo al mare./
Ma tu pescatore mio/ non tornerai più su questa riva/ tra la sabbia
dorata,/ con la fronte sudata/ dal tanto lavoro/ e con il viso bruciato
dal sole!/ Mentre ti penso/ la luna ricama nel cielo/ il nome della tua
barca/ lasciata sul molo/ che aspetta le carezze/ delle mani incallite/
del suo pescatore!/
Maria Antonietta Calcina
